Ustawa z dnia 28 grudnia
1989 r. o uporządkowaniu stosunków kredytowych (Dz. U. z
dnia 30 grudnia 1989 r.)
Art. 1. 1. Uchyla się:
1) nałożone na banki obowiązki dotyczące zapewnienia uprzywilejowań
i preferencji w zakresie:
a) dostępu do kredytów,
b) oprocentowania kredytów i warunków ich spłaty,
2) postanowienia umów kredytowych ustalające oprocentowanie kredytów według
stawek stałych i preferencyjnych.
3) (nie obowiązuje).
2. Pozostają bez zmiany postanowienia umów kredytowych w zakresie, którego
nie dotyczy przepis ust. 1 pkt 2. Wynikające z tych postanowień warunki
umowy o kredyt
udzielony na budownictwo mieszkaniowe nie mogą być w 1990 r. zmienione
bez zgody kredytobiorcy również w razie zwiększenia kwoty kredytu. Rada
Ministrów zapewni
pokrycie różnic wynikających z tych umów do wysokości nakładów poniesionych
w 1990 r.
3. Jeżeli bank nie uzgodni z kredytobiorcą inaczej, do kredytu udzielonego
na podstawie umowy, której postanowienia zgodnie z ust. 1 pkt 2 uległy
uchyleniu,
stosuje się zmienną stawkę oprocentowania.
3a. (nie obowiązuje).
4. Zmieniona, zgodnie z ust. 1 pkt 2 i ust. 3, wysokość oprocentowania
przysługuje bankom od zadłużenia kredytowego nie spłaconego i nie przedawnionego
w dniu wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Art. 2. 1. Należności banków z tytułu zmienionego,
stosownie do przepisów niniejszej ustawy, oprocentowania kredytów za
rok 1990 podlegają spłacie
w 40% kwoty odsetek,
a w pozostałej części są dopisywane do zadłużenia kredytobiorcy.
2. Na żądanie kredytobiorcy bank pobiera od niego oprocentowanie w wysokości
wyższej od określonej w ust. 1. Kwota odsetek dopisywanych do zadłużenia
kredytobiorcy ulega wówczas odpowiedniemu obniżeniu.
3. W 1990 r. w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w okresie nie przekraczającym
6 miesięcy, bank może na żądanie kredytobiorcy dopisać do jego zadłużenia
więcej niż 60% oprocentowania kredytu.
Art. 3. 1. Kredytobiorcom może
być udzielona pomoc polegająca na pokrywaniu ze środków budżetowych
części zadłużenia wobec banku lub części należnego
bankowi
oprocentowania. Środki, kierunki i cele, przeznaczone na udzielenie
tej pomocy, określa ustawa budżetowa.
2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa:
1) szczegółowy zakres, zasady i tryb udzielania pomocy w spłacie należnego
bankowi oprocentowania, o którym mowa w art. 2 ust. 1,
2) szczegółowe cele, przy kredytowaniu których na podstawie umów zawartych
z bankami po wejściu w życie niniejszej ustawy będzie udzielana kredytobiorcom,
ze środków budżetowych, pomoc według zasad i trybu ustalonych stosownie
do pkt
1,
3) szczególne zasady finansowania oraz gromadzenia środków na finansowanie
nakładów związanych z budownictwem mieszkaniowym, produkcją rolną oraz
innymi celami społecznymi
i gospodarczymi.
3. Kierując się ważnymi względami społecznymi Rada Ministrów może w
okresie przejściowym, nie dłużej jednak niż do końca 1994 r., ograniczyć
w drodze
rozporządzenia do
40% obowiązek bieżących spłat oprocentowania należnego bankom od kredytów
określonych zgodnie z ust. 2 pkt 2. Pozostała część tego oprocentowania
będzie podlegać dopisaniu
do zadłużenia kredytobiorcy.
Art. 4. 1. Kredyt zaciągnięty na pokrycie
niedoboru budżetu centralnego w Narodowym Banku Polskim zamyka się
stanem zadłużenia na koniec 1989
r.
2. Zadłużenie budżetu centralnego w Narodowym Banku Polskim zostanie
pokryte wyemitowanymi przez Skarb Państwa oprocentowanymi papierami
wartościowymi, które od 1995 r. będą podlegać przez 20 lat wykupowi
przez Skarb Państwa
w terminach
określonych w tych papierach.
Art. 5. 1. W ustawie z dnia 31 stycznia
1989 r. - Prawo bankowe (Dz. U. Nr 4, poz. 21, Nr 54, poz. 320, Nr
59, poz. 350 i Nr 74, poz.
439) w art.
121 wprowadza
się następujące zmiany:
1) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"
3. Rada Ministrów zapewni pokrycie różnic wynikających z ulgowego oprocentowania
i umorzenia kredytów określonych w ust. 2, udzielonych do dnia 31 grudnia 1989
r.",
2) ust. 4 skreśla się.
2. Tracą moc akty wykonawcze w zakresie dotyczącym oprocentowania
i umarzania kredytów, o których mowa w art. 121 ust. 2 ustawy wymienionej
w ust.
1, w odniesieniu do nowo zawieranych umów.
Art. 6. Ustawa wchodzi
w życie z dniem 1 stycznia 1990 r.
